De tempel was niet genoeg
De Gouden Tempel in Amritsar trok vanzelf alle aandacht. Maar een mooie foto van het gebouw liet nog niet zien waar de plek echt over ging.
Lees hoe de foto sterker werdOver een foto in de Nizamuddin shrine in Delhi waarin wachten pas zin kreeg toen duidelijk was wat ik wilde laten zien
Eerst
De situatie was bijzonder, maar de devotie die mij aantrok kwam nog niet helder genoeg naar voren.
Daarna
Een paar minuten later pasten houding, gezicht en gebaar veel beter bij wat ik wilde laten zien.
Deze foto's maakte ik in de Nizamuddin shrine in Delhi, India. Op die plek wordt iedere donderdagavond een indrukwekkende sufi ceremonie gehouden waar veel mensen op af komen. Er wordt gezongen, gebeden en gedanst.
Ik ging naast deze familie zitten. Niet alleen om het te aanschouwen, maar ook om het een beetje mee te maken. Dat vind ik belangrijk bij reisfotografie. Als je alleen op afstand blijft staan, fotografeer je vaak vooral de buitenkant van een situatie.
Wat mij hier aantrok, was de devotie van de vrouw. Haar houding, haar aandacht en haar concentratie. Dat wilde ik uitbeelden. Niet de ceremonie in het algemeen, maar dit ene stille moment binnen een drukke plek.
De eerste foto heeft veel dat aantrekkelijk is. De kleuren zijn sterk, de vrouw links in beeld trekt meteen de aandacht en haar gevouwen handen vertellen iets over het moment.
Maar als het om devotie gaat, klopt er nog van alles niet. Haar blik is open en naar buiten gericht. De man achter haar is vrij nadrukkelijk aanwezig. Het kind op de achtergrond voegt context toe, maar maakt het beeld ook drukker.
Daardoor wordt de foto meer een registratie van een bijzondere situatie dan een beeld dat precies laat voelen wat mij aantrok. Je ziet waar ik was, maar nog niet goed genoeg waarom ik juist dit moment wilde fotograferen.
Ik maak zelden maar één foto. De kans is dan klein dat je meteen het beste beeld krijgt. Zeker bij mensen, gebaren en gezichtsuitdrukkingen verandert er voortdurend iets.
Maar meer foto's maken is op zichzelf niet genoeg. Het is behoorlijk lastig om sterke foto's te maken als je niet goed weet wat je wilt laten zien. Ik zie dat iedere week bij workshops gebeuren. Mensen zien iets interessants, richten hun camera erop en drukken af. Maar ze hebben nog niet echt gekozen waar de foto over moet gaan.
Voor mij begint een sterke foto bij onderwerp en intentie. Wat wil ik in beeld zetten, en waarom juist dat? Pas als dat helder is, wordt een foto meer dan een registratie. Dan wordt het een persoonlijke interpretatie.
De tweede foto is een paar minuten later gemaakt, samen met een half dozijn andere foto's. Dat klinkt misschien veel, maar voor mij is dat juist normaal. Ik ben dan niet willekeurig aan het schieten. Ik zoek naar het beeld dat het best past bij wat ik wil laten zien.
In dit geval wachtte ik op een moment waarop haar houding, gezicht en gebaar meer samenvielen. De devotie zat al in de scène, maar nog niet in de eerste foto. Daarvoor moest het beeld stiller worden.
Dat is een klein verschil in tijd, maar een groot verschil in betekenis. Soms hoef je niet naar een ander onderwerp. Je moet alleen blijven kijken tot het moment klopt met je intentie.
In de tweede foto heeft de vrouw haar ogen gesloten. Haar handen zijn geopend. Haar hoofd is iets gebogen. Daardoor verandert de foto meteen van karakter.
De andere mensen zijn er nog steeds, maar ze nemen het beeld minder over. Ze geven context, zonder de aandacht weg te trekken van wat voor mij belangrijk was. De foto gaat nu niet alleen over een ceremonie, maar over devotie.
Dat maakt de tweede versie sterker. Niet omdat hij spectaculairder is, maar omdat hij duidelijker is. Alles in het beeld wijst nu dezelfde kant op.
Je hoort vaak dat je moet wachten op het juiste moment. Dat klopt, maar het is nog niet specifiek genoeg. Want waarop wacht je dan precies?
In deze situatie wachtte ik niet zomaar op beweging of op een mooiere houding. Ik wachtte op een moment dat beter paste bij mijn onderwerp en intentie. De devotie van de vrouw moest zichtbaar worden. Niet als uitleg, maar als gevoel in het beeld.
Dat is voor mij het verschil tussen toeval en gericht fotograferen. Je blijft open voor wat er gebeurt, maar je weet wel waar je naar zoekt.
Als je iets interessants ziet, maak dan gerust die eerste foto. Die heb je nodig. Maar stop daarna niet te snel. Kijk naar je beeld en vraag je af: laat deze foto zien wat mij raakte?
Als het antwoord nee is, weet je wat je te doen staat. Blijf kijken en wacht tot het moment beter past bij wat je wilt laten zien.
Een sterke foto begint vaak niet met de perfecte timing, maar met een heldere intentie. Pas daarna kun je herkennen welk moment echt klopt.
In deze rubriek laat ik dat proces bewust zien. Niet alleen de foto die beter werd, maar ook de eerdere versie. Juist daardoor wordt zichtbaar waar de verbetering zit, vaak in één kleine keuze die je misschien niet meteen had verwacht.
De Gouden Tempel in Amritsar trok vanzelf alle aandacht. Maar een mooie foto van het gebouw liet nog niet zien waar de plek echt over ging.
Lees hoe de foto sterker werd
De knipbeurt op het perron was al bijzonder. Maar zonder genoeg van het station bleef het beeld nog te veel een losse gebeurtenis.
Lees hoe de foto sterker werd
Han Schnek is reisfotograaf en fotografiedocent. Hij werkt al ruim 25 jaar als fotograaf en geeft meer dan 15 jaar les aan particulieren, bedrijven en groepen in Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Haarlem. In die jaren hielp hij meer dan 10.000 cursisten om bewuster te kijken en met meer vertrouwen te fotograferen.
Meer over Han
Tijdens mijn smartphone fotografie cursus oefenen we precies met dit soort keuzes: zien wat je aandacht trekt, bepalen wat je wilt laten zien en wachten tot het moment beter klopt.
Bekijk de smartphone fotografie cursusFotografie cursussen waar je écht wat aan hebt.
Adressen
Begijnhof 20, 2011 HE Haarlem
Utrechtsedwarsstraat 13-1, 1017 WB Amsterdam
Voetiusstraat 3, 3512 JL Utrecht
Wijnhaven 36, 3011 WS Rotterdam
Zakelijk
BTW NL001186580B68
KvK 34385185
Algemene voorwaarden
Privacy